مروری بر کتاب
توفیق‌ حکیم‌ (1902ـ 1978م‌.) نمایشنامه‌نویس،‌ داستان‌نویس‌ و محققِ برجسته‌ی‌عرب‌ در اسکندریه‌‌ی مصر به‌‌دنیا آمد. پس‌ از گذراندن‌ تحصیلات ‌مقدماتی‌ و متوسطه‌ در قاهره‌، وارد دانشکده‌ی حقوق‌ شد و لیسانس‌ گرفت. سپس به‌‌خواست‌ پدر و مادرش‌، برای‌ گرفتن‌ مدرک‌ دکتری‌ در همان‌ رشته‌ روانه‌ی‌ پاریس‌ شد، اما توفیق‌ جوان‌ در پاریس‌ یکسره‌ وقتش‌ را صرف‌ ادبیات‌ و مطالعه در فرهنگ و نمایش اروپا کرد و دو سال‌ بعد بی‌‌آن‌که‌ از پایان‌نامه‌اش‌ دفاع‌ کند به‌ مصر بازگشت‌. توفیق‌ حکیم‌ تا سال‌1967 بیش‌ از 80 نمایشنامه‌ به رشته‌ی تحریر درآورد که‌ 20 اثر آن‌ اقتباس‌هایی‌ از میراث‌ نمایشی‌ جهان‌ بود.

نوشتن‌ درباره‌ی سوسک‌ها را وقتی‌ شروع‌ کردم‌ که‌ آنها، در اتاق،‌ بی‌هیچ‌ شرم ‌و ابایی‌ می‌چرخیدند. نمی‌دانم‌ چرا به‌ حشرات‌ اهمیت‌ می‌دهم‌. فقط ‌می‌دانم‌ خصلتی‌ از مصریان‌ باستان‌ هنوز در من‌ زنده‌ است‌. آنها بنای ‌واحدی‌ متشکل‌ از حشره‌ و انسان‌ می‌ساختند؛ به ‌این‌ ترتیب‌ که‌ مجسمه‌ای‌ می‌آفریدند که‌ سرش‌ سوسک‌ و تنش‌ آدم‌ بود...

نویسنده: توفیق الحکیم
مترجم: عظیم طهماسبی - علیرضا اسدی
ناشر: افراز
زبان کتاب: فارسی
تعداد صفحه: 136
اندازه کتاب: رقعی - سال انتشار: 1391 - دوره چاپ: 1
کد کتاب: 82909

خودبرتربینی(اسنوبیسم) علمی

ادامه این نوشتار به بررسی بیماری عفونی! خودبرتربینی علمی در طبقۀ شاعرن و نویسندگان ایرانی خواهد پرداخت و نمونه هایی از آن را برای اطلاع دوستان از این ویروس کهن سال ارائه خواهد کرد. کسانی که نشانه هایی از این بیماری در متون و آثار قدیم و جدید دیده اند لطف می‘کنند اگر در تکمیل این بحث یاریمان کنند.  وهو المستعان

خودبرتربینی چنانکه می دانید انواع گوناگون دارد.یک نوع آن خودبرتربینی علمی است که البته خود آن نیز انواع متفاوت دارد؛ گاه کاملا مستور و عارفانه است، گاه روشنفکرانه و در لباس قلمبه گویی و انزواطلبی، گاه مظلوم‌نمایانه است و  با اظهار فروتنی غیرمعمول، گاه بچگانه و احمقانه و گاه وقیحانه و علنی.

متاسفانه این بیماری سابقۀ دیر و درازی دارد و با مسائل فیزیولوژیک و روان‌شناختی و جامعه شناسی و ...مرتبط است و در جاهایی که حتی فکرش را هم نمی‌کنید- مثلا در کتاب آموزش اخلاق- گاه، نشانه هایش دیده می شود.

در ادامه به نمونه های تاریخی این بیماری اشاره‌ای خواهیم کرد.

نه فروغ جان!

تنها صدا نیست که می ماند،

حتی فریادها نیز نمی مانند

در آن خیابان های سرد هگمتانه

آنهمه حسرتی که در نگاه من بود

وآن همه نخوتی که در چشمان تو بود

                                                  نماندند

حالا خاک چشمان تو را پوشانده

 و من می دانم 

 که این خط اشکها،بر گونه های مرا نیز

                                هیچ باستان شناسی

زیر خاکهای هگمتانه

 نخواهد جست.

                                                         همدان 1381

مهر سال هشتادویک، مجلۀ فیلم، ویژه‌نامه‌ای به مناسبت بیست‌سالگی مجله درآورده بود، پر از یادداشتهای خواندنی سینماگران،اهالی قلم و هنرمندان معروف. در این نوشته‌ها، آنچه بیش از همه روی من اثر گذاشت و هنوز هم در ذهن من مانده‌، یادداشتی بود از ناصر صفاریان‌ با عنوان "من پر از وسوسه‌های رفتنم". این یادداشت که در واقع، حدیث نفس نویسنده است، از کودکی سخن می‌گوید که در روزهای اول انقلاب‌‌، دور از آن هیجان‌ها، در بستر بیمارستان، با مرگ دسته و پنجه نرم می‌کند. کودک بیماریی خونی دارد وغده‌ای در گردنش جا خوش کرده است...

به زودی در این وبلاگ خواهید خواند:

 دربارۀ سرد سبز ؛ مستندی بی‌نظیر دربارۀ فروغ فرخزاد.

با تکه‌ای از مصاحبۀ زندۀ فروغ با برتولوچی

فیلمی از: ناصر صفاریان

جانانی و جان بر تو سپردیم و نمردیم
در هُرم نگاه تو فسردیم و نمردیم

نقش است به پیشانی چین‌خورده ز غیرت
ما جان به در از داغ تو بردیم و نمردیم

ابرو گره در هم زده چشمان شفق‌رنگ
دندان به لب خویش فشردیم و نمردیم

اقبال نگون‌بخت نگر کاین همه سر را
تا مرز قدم‌های تو بردیم و نمردیم

ظرف دل بی‌حوصله جوش آمد و سر رفت
خون دل جاری‌شده خوردیم و نمردیم

یک عمر نفس آمد و برگشت و به تسبیح
سنّ دل بی‌عار شمردیم و نمردیم

ما زنده به عشقیم که با عشق بمیریم
صد مرتبه از داغ تو مردیم و نمردیم

(حاج محمود کریمی)

بی دلیل ....

  به هزار دلیل دوستت دارم
 آخرینش می‏تواند

 کیف کوچکت باشد
 بازشده در جوی آب

 یا وقتی که

 گرفته بودی پیشانی‏ات را
 لبخند می‏زدی...

  آخرینش می‏تواند

  اولین بوسه‏ یمان باشد
  در آسانسور دانشگاه
  یا همین تخمه شکستن یواشکی
  توی سینما.

 به هزار دلیل دوستت دارم
 آخرینش می‏تواند

  دست‏هایت باشد

 روی صورت من
 تا خدا و ابلیس

  اشک‌هایم را نبینند

 یا روزی که

 در میدان ولی عصر
 زمزمه کردی در گوشم:
 قرار نیست هیچ‏کس بیاید...

  به هزار دلیل دوستت دارم
 آخرینش می‏تواند

 سرفه نکردنت باشد
 روی سیگارهای من
 می‏تواند

 ناشیانه آشپزی کردنت باشد
 ناشیانه عشق‏بازی کردنت...

 به هزار دلیل دوستت دارم
 آخرینش می‏تواند

  لنگه کفش خونی‏ات باشد
  روی پیاده‏رو
 وقتی تن ات را

  روی دست می‏بردند.

  می‏تواند حسرت گیسوانت باشد
 برای بوسیدن آفتاب
 وقتی با روسری خاکت کردند...

 (حامد ابراهیم‌پور)

از مجموعه شعر"مرده ها خواب نمی بینند"

چاپ: نشر گردون/ آلمان -برلین 1389

این روزا برزخیم خیلی خرابم داش آکل

 یه چیزایی میبینم انگاری خوابم داش آکل

 قیصر اون روزا به خونخواهی فرمون میومد

 خود فرمون شده آب منگلی امروز داش آکل

 اونیکه اون قدیما یه تهرونو سیاه میکرد

 سر چهارراه شده امروز حاجی فیروز داش آکل

زیر بازارچه تا چارسوق و تموم سنگلج

 اسم تو تو همه جا ورد زبون بود داش آکل

 پای هم آدما وای میستادن و مشتی بودن

 معرفت تو رفقا خیلی کلون بود داش آکل

 یه روزی سیّد ما واسه خودش قدرتی بود

 حالا قدرت شده پول و سکه و زر داش آکل

 مرد و مردونگی رو جدی نگیر که قصه بود

 توی طوقی تو گوزنا توی قیصر داش آکل

(شاهکار بینش پژوه)

با صدای خشایار اعتمادی بشنوید:http://ehsaaan.com/weblog/?p=31